GOING WILD!!: ΤΟ ΑΜΑΛΙΑ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΕΠΑΝΕΡΧΕΤΑΙ ΜΕ ΔΥΟ ΑΤΡΟΜΗΤΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ : ΚΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ – ΚΡΙΤΣΑΚΗΣ
Ιανουάριος στο Αμαλία
| Το νέο έτος βρίσκει το Αμαλία βαθιά γειωμένο στην ελληνική πραγματικότητα. Τα φώτα φεύγουν και μένουμε να αναρωτιόμαστε “τι είναι αυτό που ζούμε;;;”.Δύο παραστάσεις με το βλέμμα στραμμένο εντός, μέσα στα σπίτια μας, στα τραπέζια με τα αποφάγια και τις άσκοπες ή ατελείωτες συζητήσεις. |
| Η Λένα Κιτσοπούλου φέρνει το CRY από την Αθήνα και τη Γενεύη στη Θεσσαλονίκη. Με αφετηρία μια βραδιά που “ξέφυγε”. Στη σκηνή, τέσσερις άνθρωποι, οι οποίοι δεν θέλουν να επικοινωνήσουν, παρ’ όλο που είναι αναγκασμένοι να συνυπάρξουν αυτήν τη βραδιά με το ζόρι και στην πορεία, από κάτι πολύ μικρές αφορμές και όχι άξιες δολοφονίας, ο ένας δολοφονεί τον άλλον. Είναι τα νεύρα τους σπασμένα ή απλώς κάνουν κάτι που όλοι θα θέλαμε να κάνουμε κάποιες φορές, αλλά η ύπαρξη νομοθεσίας δε μας το επιτρέπει. |
| Ο Θανάσης Κριτσάκης στο Π.Ο.Π μελετά έξι υπαρκτά πρόσωπα της εργατικής τάξης, που βρίσκονται κι αυτά στο ίδιο τραπέζι μια βραδιά, για να συγκρουστούν πολιτικά, να εκτονώσουν την βία τους, να αναπαράξουν τα αφηγήματα της αστικής δημοκρατίας, που θέλουν τον Έλληνα ως ιστορικά και πολιτισμικά «ιδιαίτερο». Η παράσταση, ενώ είναι βασισμένη σε συνεντεύξεις, περνά στην καθαρή μυθοπλασία και τον σουρεαλισμό για να επιστρέψει στην (καλλιτεχνική) πρόσληψη της πραγματικότητας. |
| κλείσε εισιτήριο ΕΔΩ! |
| CRY |
| της Λένας Κιτσοπούλου |
| Τα θέματα συζήτησης είχαν επιλεγεί προσεκτικά. |
| Όλοι ήταν αποφασισμένοι να «περάσουν καλά». Τότε πώς και γιατί «ξέφυγε» έτσι η βραδιά; |
| Πώς χύθηκε όλο αυτό το αίμα; Παντού; |
Tο έργο μιλάει για την απόγνωση και τη ματαιότητα· είναι αυτό που γράφω κάθε φορά, γιατί είναι ίσως το μόνο πράγμα που με αφορά τελικά (ή με πνίγει), απλώς κάθε φορά αλλάζει η σκηνική συνθήκη, προσπαθώ να ανανεώνω τη γλώσσα μου, παίζω με διαφορετικά υλικά, λέγοντας όμως τελικά το ίδιο πράγμα. Γιατί ζούμε; Γιατί υπάρχουμε; Τι μαλακία είναι όλο αυτό;
Τέσσερις άνθρωποι, που από κάτι πολύ μικρές αφορμές και όχι άξιες δολοφονίας, ο ένας δολοφονεί τον άλλον. Μικρά περιστατικά και αφορμές διογκώνονται στο κεφάλι και των τεσσάρων. Είναι η πίεση της καθώς πρέπει κοινωνικής συμπεριφοράς και ευγένειας που τελικά μολύνει τις αντοχές μας και αρρωσταίνουμε; Ή είναι η φύση του ανθρώπου βίαιη και σκοτεινή από μόνη της και εμείς όλοι ζούμε σε μία κοινωνία που μας απαγορεύεται τελικά να εκφραστούμε;
Το έργο έχει αδιέξοδο πολύ. Έχει ψυχαναγκασμό. Είμαστε οι άνθρωποι που δε θέλουμε να ταραχτούμε από τίποτα. Που φοβόμαστε. Είμαστε οι άνθρωποι που θέλουμε απλώς την ησυχία μας. Οι χαλασμένοι άνθρωποι που μας ενοχλούν τα πάντα. Ή που νομίζουμε ότι μας ενοχλούν οι άλλοι, ενώ τελικά μας ενοχλεί ο εαυτός μας που δεν επαναστατεί. Φοβόμαστε πάρα πολύ τον θάνατο, ζούμε μόνο με αυτόν τον φόβο και πιστεύω ότι ο σύγχρονος τρόπος ζωής μακριά από τη φύση και τον ουρανό και μέσα σε όλη αυτή την υπερβολική πίεση για νεότητα, χαρά, πρόληψη, φιλοζωία, φιλανθρωπία, θετικότητα με το ζόρι και βομβαρδισμούς τηλεοπτικούς από διάφορους χαμογελαστούς διαφημιστές αντικαταθλιπτικών, απλώς εντείνει τον φόβο μας.
Λένα Κιτσοπούλου
| ΣυντελεστέςΚείμενο-σκηνοθεσία: Λένα ΚιτσοπούλουΣκηνογραφία: Λένα ΚιτσοπούλουΒοηθός σκηνοθέτη: Μαριλένα ΜόσχουΗχητική επιμέλεια: Samuel SchmidigerΦωτογραφίες: Yuri TavaresΕρμηνεύουν: Λένα Κιτσοπούλου, Γιάννης Κότσιφας, Θοδωρής Σκυφτούλης, Μαριλένα Μόσχου |
| Παραστάσεις12-13, 19-20 και 26-27 Ιανουαρίου 2026 |
| Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 |
| Π.Ο.Π: Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης |
| του Θανάση Κριτσάκη |
| Η παράσταση που ανέδειξε την ιδιαίτερη σκηνοθετική ματιά του Σερραίου σκηνοθέτη στην Αθήνα, ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη για μερικές εβδομάδες παραστάσεων. |
Έξι ηθοποιοί σε μια παράλογη χορογραφία, ενώνουν κείμενα από συνεντεύξεις καθημερινών συμπολιτών μας, τα κάνουν μια κραυγή, ένα μωσαϊκό φωνών: του ντελιβερά, της ηθοποιού που για να ζήσει πρέπει να εργαστεί σε μπαρ, του εθνοκεντρικού, του ζευγαριού, του μικροαστού κτλ.
Εκφωνούν το παζλ όλης της νεότερης Ελλάδας, απ’ το πειραγμένο vibe του ΠΑΣΟΚ μέχρι το μοιραίο ερώτημα του ΣΥΡΙΖΑ. Οι ηθοποιοί δεν παίζουν απλώς: επιδίδονται σε ένα λουτρό αλήθειας για την Ελλάδα σε μόνιμη κρίση, τη μικροανάθεση ή τη μικροδιευθέτηση, γενιές που γίνονται κρεατομηχανές μεταξύ οθόνης και μη εργασίας, μη σχέσεων ή της συνουσίας των δέκα λεπτών («τόσο κρατά πια»).
Το ΠΟΠ δεν είναι θέατρο. Είναι μια κραυγή υπενθύμισης του τι γίνεται εδώ γύρω.
Δημήτρης Μανιάτης – In Magazine
| Όπως αναφέρει ο σκηνοθέτης Θανάσης Κριτσάκης: «Η παράσταση Π.Ο.Π, με οδηγό τις συνεντεύξεις ανθρώπων μου, δημιουργήθηκε με μοναδικό σκοπό να ερεθίσει, ξανά και ξανά, έναν παγιωμένο μηχανισμό καθημερινής σκέψης και πράξης». |
| Συντελεστές Σκηνοθεσία/ Δραματουργία: Θανάσης ΚριτσάκηςΣκηνογραφική/ Ενδυματολογική Επιμέλεια: Δάφνη Αηδόνη, Νίκος ΠαπαδόπουλοςΦωτισμοί/ Φωτογραφίες/ Κάμερα: Ελένη ΧούμουΒοηθός Σκηνοθέτη: Πηνελόπη ΓρηγοριάδουΣχεδιασμός Αφίσας: Νίκος ΠαπαδόπουλοςΠαραγωγή: Unknown Structures of ComplexΕρμηνεύουν: Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας, Πένυ Ελευθεριάδου, Δημήτρης Καστανιάς, Θανάσης Κριτσάκης, Ειρήνη Κυριακού, Θεανώ Μεταξά |
| Παραστάσεις Από 8 Ιανουαρίου |
| Πέμπτη με Σάββατο στις 21:00 |
| Κυριακή στις 20:00 |
