ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ “ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΚΛΗΣΗ” ΣΤΑ CINEPLEXX ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

1 April 2026

Γράφει η Αγγελική Κερπιτσοπούλου

Ήμουν ελάχιστα υποψιασμένη για το τι ακριβώς επέλεξα να δω όταν περιμέναμε να κόψουμε τα εισιτήρια στον γκισέ του Cineplex. Είχα ακούσει φυσικά ότι πρόκειται για μια ταινία μυθοπλασίας, βασισμένη στα γεγονότα που είχαν ταρακουνήσει τη χώρα την Πρωτοχρονιά του 2000 με τον Ρουμάνο δραπέτη Σορίν Ματέι, αλλά δεν είχα εικόνα για το πώς θα μεταφερόταν όλο αυτό στη μεγάλη οθόνη. Η «Τελευταία κλήση» είναι μια ταινία που σε κερδίζει αμέσως, καθώς η ατμόσφαιρα από την αρχή σε εισάγει απευθείας στο τι συμβαίνει. Ο θεατής βρίσκεται στα backstage ενός μεγάλου τηλεοπτικού καναλιού και παρακολουθεί την κάλυψη μιας υπόθεσης ομηρίας, με τον δράστη να θέλει επιτακτικά να βγει στον αέρα.

Η ταινία ξετυλίγεται σε γρήγορους ρυθμούς και κυριολεκτικά δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Από το τηλεοπτικό κανάλι ο θεατής βρίσκεται ξαφνικά στο εσωτερικό ενός μικρού διαμερίσματος κάπου στο Παγκράτι όπου τρεις άνθρωποι και ένα παιδί βρίσκονται υπό την ομηρία ενός κακοποιού που τους απειλεί με χειροβομβίδα. Καθώς ξετυλίγεται η υπόθεση, όμηροι, δημοσιογράφοι και αστυνομικοί αντιλαμβάνονται ότι ίσως ο θύτης να είναι παράλληλα και το θύμα ενός σαθρού και βρώμικου κρατικού μηχανισμού. Μια ολόκληρη κοινωνία γίνεται μάρτυρας ενός αποτρόπαιου εγκλήματος που έχει στήσει το παρακράτος στις πλάτες ενός τυχαίου κακοποιού που δεν αναζήτησε την έκθεσή του στα κανάλια ως παράσημο αλλά ως προστασία.

Ο Ορφέας Αυγουστίδης ως Σορίν Ματέι συγκλονίζει με την αμεσότητα και την ανθρωπιά που δίνει στον ρόλο, σαν ένα φοβισμένο παιδί που αναζητά από κάπου να πιαστεί. Ο Δημήτρης Λάλος ως ταξίαρχος χαρακτηρίζεται από συνέπεια και ήθος που θα έπρεπε να έχει ο καθένας που βρίσκεται σε μια τέτοια θέση. Ο Γιώργος Μπένος ως ανερχόμενος δημοσιογράφος ισορροπεί ανάμεσα στην ιδιοφυΐα και τη συμπόνια, δίνοντας μια εσωτερική ένταση όπου και όταν πρέπει, όπως επίσης καταφέρνει και η Ρένια Λουϊζίδου ως μια μητρική φιγούρα που συναισθάνεται το παιδί που έχει απέναντί της. Η σκληρή εργασιομανής Μαρία Ναυπλιώτου αφήνει όλες τις άμυνές της να πέσουν και βουτάει στο κενό μέχρι να ακουστεί η αλήθεια που στην αρχή είδε ως ευκαιρία αλλά μετά σαν ανάγκη, ενώ ο Νίκος Ψαρράς πραγματικά θυμώνει τον θεατή με τη σκληρότητα και την αλαζονεία του. Συνολικά το κάστινγκ της ταινίας επέλεξε τις σωστές φυσιογνωμίες πίσω από κάθε ρόλο και οι ηθοποιοί ενσάρκωσαν τους ήρωές τους με τους τόνους που έπρεπε.

Μια ολόκληρη χώρα διαιρεμένη σε κατηγορίες. Αυτοί που επιλέγουν να συμπορευτούν με τους δυνατούς και αυτοί που έστω και κρυφά υποστηρίζουν τη δικαίωση ενός ανθρώπου που θέλει να ακουστεί και η άλλη πλευρά. Ο Ελληνοαιγύπτιος σκηνοθέτης Sherif Francis απέδωσε έξυπνα την ιστορία που συνυπέγραψε με την Κατερίνα Μπέη για μια κοινωνία σε σήψη. Μέσα από τον τρόπο που ειπώθηκε η ιστορία αυτή, κατάφερε να κάνει ακόμα και τα ίδια τα όργανα του κράτους να νιώσουν ενσυναίσθηση για τον άνθρωπο που βρέθηκε πιόνι λόγω της παραβατικής του ταυτότητας σε μια θλιβερή ιστορία που οι πρωταγωνιστές της δεν βγήκαν ποτέ στο γυαλί.

Η ατμόσφαιρα ολόκληρου του έργου και η μεταφορά του θεατή πίσω στο 2000 έγινε με πολύ εύστοχο τρόπο. Από τη χρήση των κατάλληλων μοντέλων κινητής τηλεφωνίας, της ατμόσφαιρας στους δρόμους ακόμη και την ποιότητα της τότε τηλεοπτικής εικόνας στις τηλεοράσεις μας. Για όλους αυτούς τους λόγους και άλλους που ίσως ανακαλύψετε μόνοι σας, αξίζει να δείτε την ταινία η οποία κλείνει με την ελπίδα ότι ίσως κάπου αλλού οι ήρωες αυτής της ιστορίας θα βρουν λιγάκι γαλήνη…όπως πολύ σωστά ακούγεται στο τέλος μέσα από τα λόγια των Διάφανων Κρίνων.

… Θα ‘ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου

Κι εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη

Θα ‘ρθει σαν πύρινο παράγγελμα που λύνει

Όρους ζωής και την αδρή χαρά του κόσμου…

Γράφει η Αγγελική Κερπιτσοπούλου

Η Αγγελική Κερπιτσόπουλου σπούδασε Θεωρία και Ιστορία της Τέχνης στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και συνέχισε με μεταπτυχιακά στη Μουσειολογία και στα Νέα Μέσα.

Την γοητεύει ο τρόπος που η τέχνη ανοίγει δρόμους επικοινωνίας και δημιουργεί συνδέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους.

Εκτός από την αρθρογραφία της για τον πολιτισμό και τη δημιουργικότητα, έχει αναπτύξει και την προσέγγιση Art Beyond Critique, μια προσωπική πρακτική που προάγει την εμπειρία της τέχνης πέρα από την κριτική, με έμφαση στην έμπνευση και τη φαντασία.