TOP

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΚΡΗΤΙΚΟ: “Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΚΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΩ ΝΑ ΕΞΕΛΙΣΣΟΜΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΩΝ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΩΝ: ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ”

Συνέντευξη : Κατερίνα Χατζηκωνσταντίνου

Ο Γιάννης Κρητικός είναι από εκείνους τους ανθρώπους που, όταν μιλούν για τη δουλειά τους, καταλαβαίνεις πως πίσω από έναν ρόλο υπάρχει πάντα κάτι περισσότερο. Με αφορμή την παράσταση «Πετάει Πετάει», είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε για τον ρόλο του, τη συνεργασία με τον σκηνοθέτη και όλα όσα συμβαίνουν πίσω από τη σκηνή. Από την παράσταση, όμως, η κουβέντα πήγε φυσικά και στον ίδιο, στις επιλογές του, στις χαρές και στις δυσκολίες της δουλειάς του και σε όσα σημαίνει για εκείνον να είναι ηθοποιός.

 Υποδύεστε τον Μάνο, έναν επιτυχημένο αρχιτέκτονα που έχει καταφέρει να οργανώσει τη ζωή του γύρω από τρεις παράλληλες σχέσεις. Τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε περισσότερο σε αυτόν τον ήρωα και τι δυσκολία έχει ένας τέτοιος ρόλος στην κωμωδία;

 Αυτό που με γοήτευσε αμέσως στον Μάνο είναι η απόλυτη σιγουριά και η μαθηματική ακρίβεια με την οποία πιστεύει ότι έχει οργανώσει το “τέλειο” πρόγραμμα πολυγαμίας, χωρίς να υπολογίζει τον αστάθμητο παράγοντα της ζωής. Είναι ένας χαρακτήρας με τρομερή αυτοπεποίθηση, που όμως βρίσκεται ξαφνικά σε απόγνωση.

Η μεγαλύτερη δυσκολία αλλά και η γοητεία σε έναν τέτοιο ρόλο κλασικής φάρσας είναι ο καταιγιστικός ρυθμός. Το timing πρέπει να είναι χειρουργικό. Πρέπει να διατηρείς την κωμική ένταση στα ύψη, να τρέχεις να προλάβεις τις ανατροπές με τις τρεις αεροσυνοδούς και τον σύντεκνο από την Κρήτη, και ταυτόχρονα να παραμένεις γοητευτικός και αληθινός μέσα σε αυτό το απόλυτο χάος!

 Η «Πετάει Πετάει» είναι μια φάρσα με πολύ γρήγορους ρυθμούς και συνεχείς ανατροπές. Πόσο απαιτητικό είναι για έναν ηθοποιό να κρατά τον ρυθμό και ταυτόχρονα να κάνει το κοινό να γελά χωρίς να χαθεί η αλήθεια του χαρακτήρα;

 Είναι μια τεράστια, καθημερινή άσκηση ισορροπίας. Στη φάρσα ο ρυθμός είναι το παν· αν χάσεις έστω και ένα δευτερόλεπτο σε μια ατάκα ή σε ένα κλείσιμο πόρτας, το αστείο “ξεφουσκώνει”. Η απαίτηση λοιπόν είναι σωματική και πνευματική, αφού πρέπει να λειτουργούμε όλοι σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι μέσα στην τρέλα των συνεχών ανατροπών.

Η μεγαλύτερη πρόκληση όμως είναι να μην παρασυρθείς από αυτή την ταχύτητα και καταλήξεις σε μια καρικατούρα. Το κοινό γελάει όταν βλέπει έναν αληθινό άνθρωπο να ζει μια ακραία κατάσταση. Όσο πιο σοβαρά βιώνει ο Μάνος τον πανικό του και την απειλή να καταστραφεί το “σύμπαν” του, τόσο πιο αυθεντικό και απολαυστικό είναι το γέλιο που βγαίνει στην κερκίδα. Για μένα, αυτή η κρητική “κουζουλάδα” και η ενέργεια που έχω από μικρός, είναι το καλύτερο καύσιμο για να κρατάω τον ρυθμό στα ύψη χωρίς να χάνεται η αλήθεια του ήρωα!

 Πώς είναι η συνεργασία σας με τη Βάσια Παναγοπούλου, που υπογράφει τη μετάφραση και τη σκηνοθεσία; Υπάρχει χώρος για αυτοσχεδιασμό και προσωπική «ματιά» πάνω στον Μάνο;

 Η συνεργασία μου με τη Βάσια Παναγοπούλου είναι υποδειγματική και αποτελεί για μένα μια εξαιρετικά θετική εμπειρία. Η Βάσια κρατάει σταθερά και με απόλυτη ασφάλεια το τιμόνι της σκηνοθεσίας και της μετάφρασης, έχοντας ένα πολύ καθαρό όραμα για το πώς πρέπει να λειτουργήσει αυτή η απαιτητική φάρσα.

Το πιο σπουδαίο όμως χαρακτηριστικό της είναι ότι, παρά τη σταθερότητά της, δεν σε “πνίγει” ποτέ ως δημιουργό. Σου δίνει τον απαραίτητο ” χώρο” να φέρεις τις δικές σου προτάσεις. Όποτε ένιωσα την ανάγκη να προσεγγίσω μια σκηνή ή μια ατάκα του Μάνου με μια λίγο διαφορετική, προσωπική ματιά, ήταν εκεί για να με ακούσει και να με καθοδηγήσει. Αυτή η ισορροπία ανάμεσα στη σκηνοθετική πειθαρχία και την καλλιτεχνική ελευθερία είναι που κάνει τον αυτοσχεδιασμό να λειτουργεί δημιουργικά και να βγαίνει στην παράσταση μια αυθεντική, φρέσκια ενέργεια!

photo shooting: Ανδρέας Σιμόπουλος

 Πότε καταλάβατε ότι η υποκριτική δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα για εσάς, αλλά ο δρόμος που θέλετε να ακολουθήσετε;

 Η αλήθεια είναι ότι η υποκριτική μπήκε στη ζωή μου “από σπόντα” και εντελώς αναπάντεχα το 2016, αμέσως μετά τη νίκη μου στο Your Face Sounds Familiar. Μέχρι τότε, η ταυτότητά μου ήταν ξεκάθαρα προσανατολισμένη στη μουσική και τη λύρα μου. Όταν όμως βρέθηκα για πρώτη φορά πάνω στο θεατρικό σανίδι, ένιωσα ένα μοναδικό σκίρτημα.

Δεν άργησα να καταλάβω ότι η υποκριτική δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα ή μια δουλειά που διεκπεραιώνεις, αλλά ένας παράλληλος, μαγικός δρόμος έκφρασης. Η στιγμή που συνειδητοποίησα ότι αυτός ο δρόμος με έχει κερδίσει ολοκληρωτικά, ήταν όταν κατάλαβα πως η ενέργεια, το πάθος μπορούν να μεταμορφωθούν σε έναν ρόλο και να επικοινωνήσουν άμεσα με τις ψυχές των ανθρώπων από κάτω. Δηλώνω με περηφάνια “εμπειροπράκτης” στο θέατρο, αλλά κάθε φορά που εισπράττω το χειροκρότημα του κόσμου, επιβεβαιώνω ότι η υποκριτική είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μου.

 Υπάρχει κάποιος ρόλος που έχετε παίξει μέχρι σήμερα και νιώθετε ότι σας άλλαξε ή σας αποκάλυψε κάτι που δεν γνωρίζατε για τον εαυτό σας;

Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο ρόλος που με άλλαξε και με μετατόπισε καλλιτεχνικά ήταν αυτός του Πότη στη «Γη της Ελιάς». Το κοινό είχε συνηθίσει τον Πότη ως έναν ανάλαφρο, εξωστρεφή και έντονα κωμικό χαρακτήρα με στοιχεία κουτσομπολιού. Όταν όμως η πλοκή μάς έφερε αντιμέτωπους με τη φρικτή, τραγική απώλεια των δίδυμων κοριτσιών μας, κλήθηκα να βουτήξω σε πρωτόγνωρα για μένα υποκριτικά βάθη.

Το να ερμηνεύεις έναν πατέρα που θρηνεί τα αδικοχαμένα παιδιά του είναι μια τεράστια ψυχοφθόρα διαδικασία. Θυμάμαι να περνάω μέρες σε κατάσταση συνεχούς πένθους και κλάματος κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Αυτή η δραματική ανατροπή μού αποκάλυψε μια πλευρά του εαυτού μου που δεν γνώριζα ότι διέθετα στο υποκριτικό μου οπλοστάσιο. Μου έδειξε ότι μπορώ να διαχειριστώ τον απόλυτο πόνο και τη σκοτεινιά με την ίδια αλήθεια και σεβασμό που διαχειρίζομαι το γέλιο και το φως. Ήταν ένα σημείο καμπής που με ωρίμασε βαθιά, όχι μόνο ως ηθοποιό, αλλά και ως άνθρωπο.

 Στην κωμωδία το γέλιο του κοινού είναι άμεση ανταμοιβή, αλλά ταυτόχρονα και μεγάλη ευθύνη. Τι σκέφτεστε τη στιγμή που ακούτε το κοινό να γελάει πάνω στη σκηνή;

 Εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου που το γέλιο του κοινού σκάει σαν κύμα πάνω στη σκηνή, η πρώτη σκέψη –ή μάλλον το πρώτο συναίσθημα– είναι μια βαθιά, ανακουφιστική δικαίωση. Νιώθεις ότι η χημεία πέτυχε, ότι η γέφυρα επικοινωνίας που στήσαμε με τους συναδέλφους μου λειτούργησε και ότι ο κόσμος ξεκλείδωσε, άφησε τα προβλήματά του έξω από την πόρτα και έγινε ένα μαζί μας. Είναι μια απίστευτη ένεση αδρεναλίνης.

Ταυτόχρονα, όμως, ξυπνάει αμέσως και η μεγάλη ευθύνη. Στη φάρσα, το γέλιο δεν πρέπει να σε παρασύρει σε “φλυαρία” ή να σε βγάλει από τον ρυθμό σου. Τη στιγμή που ο κόσμος γελάει, εσύ πρέπει να μείνεις απόλυτα συγκεντρωμένος, να “κουλαντρίσεις” τον χρόνο, να περιμένεις να κορυφωθεί το γέλιο χωρίς να το κόψεις, αλλά και να μπεις στην επόμενη ατάκα ακριβώς τη στιγμή που πρέπει. Για μένα, το γέλιο του κοινού είναι το πιο όμορφο χειροκρότημα, αλλά και μια συνεχής υπενθύμιση ότι πρέπει να παραμείνω ο πιο αυστηρός φύλακας του ρυθμού της παράστασης!

 Ποια είναι η μεγαλύτερη ανάγκη σας ως ηθοποιού σήμερα: να δοκιμάζετε διαφορετικούς ρόλους, να συνεργάζεστε με ανθρώπους που θαυμάζετε ή να εξελίσσεστε μέσα από δύσκολες συνθήκες;

 Η μεγαλύτερη ανάγκη μου σήμερα είναι να καταφέρνω να εξελίσσομαι δημιουργικά μέσα από την απόλυτη ισορροπία των δύο μεγάλων μου αγαπημένων: της υποκριτικής και της μουσικής. Για μένα αυτά τα δύο δεν είναι ξεχωριστοί δρόμοι, αλλά συγκοινωνούντα δοχεία. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να αφήνει τη λύρα και το τραγούδι για το θέατρο, ούτε το θέατρο για τη μουσική. Προσπαθώ να τα εξασκώ και τα δύο μαζί, με το ίδιο πάθος και την ίδια αφοσίωση.

Φυσικά, το να δοκιμάζομαι σε διαφορετικούς ρόλους, όπως τώρα με τον Μάνο στο “Πετάει Πετάει” ή με τον δραματικό Πότη στη “Γη της Ελιάς”, είναι απαραίτητο. Όμως, η αληθινή μου ανάγκη είναι να βρίσκομαι σε συνεργασίες με ανθρώπους που θαυμάζω και με εμπνέουν, και -ιδανικά- μου επιτρέπουν να παντρεύω τον ηθοποιό με τον μουσικό. Αυτός ο συνδυασμός είναι που με κρατάει ζωντανό και εξελίσσει την καλλιτεχνική μου ταυτότητα. Όταν καταφέρνω να συντονίζω τον ρυθμό μιας θεατρικής ατάκας με τον ρυθμό των δοξαριών μου, τότε νιώθω ότι εκπληρώνω τον πραγματικό μου προορισμό.

Screenshot

 Αν αφήσουμε για λίγο τον ηθοποιό στην άκρη, ποιο είναι το όνειρο του Γιάννης Κρητικού για τα επόμενα χρόνια — στη σκηνή αλλά και στη ζωή;

 Αν αφήσουμε για λίγο την ιδιότητα του καλλιτέχνη στην άκρη, το πρώτο και πιο σημαντικό πράγμα για μένα –αυτό που προέχει πάνω από όλα– είναι η υγεία. Χωρίς αυτήν, κανένα όνειρο δεν μπορεί να πάρει σάρκα και οστά. Από εκεί και πέρα, επιδίωξή μου είναι να διατηρώ μια ισορροπημένη και ήρεμη προσωπική ζωή, που να μου δίνει τη δύναμη και τη γαλήνη να επιστρέφω κάθε μέρα γεμάτος ενέργεια στη δουλειά μου.

Για το μέλλον νιώθω βαθιά αισιόδοξος. Έχω την τεράστια τύχη να κάνω ένα επάγγελμα που το αγαπώ με όλη μου την ψυχή και το υπηρετώ πιστά, καθημερινά, μέσα από πάρα πολύ σκληρή δουλειά και σεβασμό προς το κοινό. Το όνειρό μου, λοιπόν, τόσο για τη σκηνή όσο και για τη ζωή, είναι να συνεχίσω να πορεύομαι με αυτή την αυθεντικότητα, να εξελίσσομαι, να μοιράζομαι όμορφες στιγμές με τους ανθρώπους μου και να προσφέρω στον κόσμο χαρά και αλήθεια, είτε κρατώντας τη λύρα μου είτε ερμηνεύοντας έναν ρόλο.

Κρατάω από τη συζήτησή μας την αμεσότητα και την αγάπη του Γιάννη Κρητικού για αυτό που κάνει. Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο όμορφο κομμάτι μιας παράστασης: όχι μόνο αυτό που βλέπουμε πάνω στη σκηνή, αλλά και οι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω από αυτήν και δίνουν κάθε βράδυ τον δικό τους μικρό αγώνα για να «πετάξει». Και ο Γιάννης, μέσα από τη δική του ματιά, μας έδωσε έναν ακόμη λόγο να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα και την παράσταση και τον ίδιο.

Συνέντευξη : Κατερίνα Χατζηκωνσταντίνου / Αρχισυντάκτρια

Ακολουθήστε μας

https://www.facebook.com/profile.php?id=61552319949886

thessculture.gr

https://www.instagram.com

Καθώς και κανάλι στο youtube: : https://www.youtube.com/@thessculture-b4p  με ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις αλλά και ποικίλα αφιερώματα.