ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΤΖΙΜΗ ΠΟΛΙΟΥΔΗ : “Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ”

10 November 2026

Συνέντευξη: Αγγελική Κερπιτσοπούλου

Τζίμης Πολιούδης – MAZOHA – Vagina Lips. Ποια από αυτές τις τρεις ταυτότητες σε αντιπροσωπεύει ουσιαστικότερα και γιατί; Ποια στοιχεία σου παραμένουν κοινά σε όλες και ποιες πλευρές του εαυτού σου εκφράζονται διαφορετικά μέσα από κάθε πρότζεκτ;

Δεν υπάρχει κάποια ταυτότητα που να με αντιπροσωπεύει περισσότερο ή λιγότερο. Εγώ, ο Τζίμης, είμαι και στα τρία. Δεν έχω υιοθετήσει κάποια περσόνα. Αυτό που ακούς, αυτό που διαβάζεις, αυτό παίρνεις — αυτός είμαι και στην πραγματική ζωή.

Η διαφορά είναι ότι το Vagina Lips ήταν αγγλόφωνο και κινούνταν σε λίγο διαφορετικά μουσικά μονοπάτια από το MAZOHA. Επίσης, αυτός ο κύκλος έχει κλείσει. Μάλλον δεν θα ξανακυκλοφορήσω κάτι ως Vagina Lips.

Πώς φτάνεις στη δημιουργία ενός κομματιού; Πώς ξεκινά η ιδέα και ποια στάδια περνά μέχρι να πάρει την τελική της μορφή;

Πρώτα δημιουργείται η μουσική, είτε σε κάποιο φυσικό όργανο είτε στον υπολογιστή. Στη συνέχεια φτιάχνω τη δομή του τραγουδιού, γράφω τους στίχους και ηχογραφώ τα φωνητικά. Μετά πηγαίνω στον παραγωγό, όπου, με τη βοήθειά του, γίνονται η μίξη και το τελικό μάστερ του κομματιού.

Πρέπει να σημειώσω ότι ασχολούμαι με αυτό 24/7. Γράφω στίχους και μουσική συνέχεια, σβήνω, ξαναγράφω. Δεν περιμένω να μου έρθει η έμπνευση για να δημιουργήσω κάτι.

Σε πολλές συναυλίες στις οποίες έχω παρευρεθεί, παρατηρώ τη συνύπαρξη διαφορετικών γενεών: από τη μία, άνθρωποι άνω των σαράντα που παραμένουν ανοιχτοί τόσο σε νέους όσο και σε παλιότερους ήχους και, από την άλλη, ένα νεότερο κοινό. Πού πιστεύεις ότι συναντιούνται μουσικά αυτές οι γενιές; Αναγνωρίζεις αυτή τη συνάντηση και στη δική σου μουσική;

Η μουσική είναι συναίσθημα πάνω απ’ όλα. Οπότε θεωρώ ότι εκεί συναντιούνται οι διαφορετικές γενιές: στην ανάγκη να καλύψουν κάτι συναισθηματικά μέσα από τη μουσική. Αυτό πιστεύω ότι συμβαίνει και με τους ανθρώπους που ακούνε τη δική μου μουσική.

Βέβαια, δεν έχω πολύ μεγάλο κοινό άνω των σαράντα, αν και θα το ήθελα. Θα έλεγα ότι η αναλογία είναι περίπου πέντε στους εκατό.

Ποιοι είναι οι τρεις καλλιτέχνες ή καλλιτέχνιδες που σε έχουν διαμορφώσει περισσότερο, τόσο καλλιτεχνικά όσο και ως άνθρωπο, και τι έχεις κρατήσει από τον καθένα;

Αναμφισβήτητα, στην εφηβεία μου ο Kurt Cobain με επηρέασε και με διαμόρφωσε μουσικά και καλλιτεχνικά. Κρατάω κυρίως την αυθεντικότητα, το να είσαι ο εαυτός σου.

Από εκεί και πέρα, με ενδιαφέρει διαρκώς να ανακαλύπτω μπάντες και μουσικούς του τώρα. Είναι αναπόφευκτο να επηρεάζομαι κι εγώ, αλλά θεωρώ ότι αυτές οι επιρροές περνούν μέσα από ένα δικό μου φίλτρο, ώστε να καταθέτω τη δική μου ταυτότητα και σφραγίδα στον χώρο της σύγχρονης εναλλακτικής μουσικής.

Υπάρχει κάποιος σύγχρονος καλλιτέχνης ή κάποια σύγχρονη καλλιτέχνιδα που ξεχωρίζεις αυτή την περίοδο και θα ήθελες να προτείνεις στο κοινό; Τι σε ενδιαφέρει στη δουλειά του ή της;

Υπάρχει μια νέα μπάντα από το Δουβλίνο, οι Bleech 9:3, που έβγαλαν φέτος το ντεμπούτο EP τους και το έχω λιώσει. Παίζουν indie rock των ’90s, αλλά φερμένο στο σήμερα, με πάρα πολύ ωραία τραγούδια και μια πολύ ξεχωριστή φωνή.

Σε μια κοινωνία όπου η πληροφορία τρέχει, η κατανάλωση γίνεται σχεδόν μηχανικά και όλα μοιάζουν πιο εφήμερα από ποτέ, ποιος είναι ο ρόλος της μουσικής; Θεωρείς ότι οφείλει να παίρνει θέση στα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα ή ότι μπορεί να λειτουργεί ως «τέχνη για την τέχνη»;

Δυστυχώς, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, η μουσική έχει χάσει τον ρόλο της σήμερα και έχει καταλήξει να είναι ένα background σε κάποιο αδιάφορο και ματαιόδοξο post στα social media. Για μένα, ως ακροατή μουσικής, αυτός δεν είναι ο πραγματικός της ρόλος.

Σαφώς και οφείλει να παίρνει θέση στα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Αλλά κι εκεί το τοπίο είναι πολύ σκοτεινό, γιατί παρατηρούμε πάρα πολλά φαινόμενα οπορτουνισμού και διπροσωπίας. Γενικά είμαι πολύ καχύποπτος με όλα αυτά. Για μένα, ένας μουσικός σήμερα παίρνει θέση με το να είναι ο εαυτός του, να είναι αυθεντικός, αληθινός και να προσπαθεί να κάνει πρώτα τον εαυτό του καλύτερο και κατόπιν τον κόσμο.

Στο κομμάτι της δημιουργίας, επιλέγεις να δουλεύεις κυρίως μόνος. Τι κερδίζεις και τι χάνεις από αυτό; Από τι σε απελευθερώνει και ποιους περιορισμούς ενδεχομένως σου θέτει;

Σίγουρα κερδίζω χρόνο, δηλαδή χρήμα, ευελιξία και ταχύτητα. Αποφεύγω επίσης τις εντάσεις που θα προέκυπταν από τις διαφωνίες των μεγάλων καλλιτεχνικών «εγώ» των φανταστικών συνεργατών μου.

Από την άλλη, χάνω το υπέροχο συναίσθημα του να συνδημιουργείς κάτι από το μηδέν και να το παίζεις live μαζί με άλλους. Χάνω επίσης τη δυνατότητα να εξελιχθεί η μουσική μου μέσα από τη συνεισφορά τους, με τρόπους που δεν θα μπορούσα να πετύχω μόνος μου.

Αν όμως ζυγίσω τα δύο, για μένα προσωπικά, ως άνθρωπο που προσπαθεί να βιοποριστεί από αυτό, υπερτερούν τα θετικά.

Τι να περιμένουμε από εσένα στο μέλλον; Ποια είναι τα επόμενα βήματά σου;

Να περιμένετε σίγουρα νέα singles, έναν ολόκληρο δίσκο μέσα στο 2027 και πολλά live σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και περιφέρεια. Επίσης, ετοιμάζω ένα νέο project, που αυτή τη φορά δεν θα είναι σόλο, αλλά θα το κάνω μαζί με έναν φίλο μου. Περισσότερα προσεχώς!

Ευχαριστώ πολύ

Συνέντευξη:Αγγελική Κερπιτσοπούλου

Η Αγγελική Κερπιτσοπούλου είναι θεωρητικός της τέχνης και συντάκτρια πολιτισμού. Σπούδασε Θεωρία και Ιστορία της Τέχνης στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη Μουσειολογία και στα Νέα Μέσα και την Ψηφιακή Κουλτούρα. Η αγάπη της για τη μουσική, τις εικαστικές τέχνες, τις εκθέσεις και τον κινηματογράφο τροφοδοτεί τη γραφή της και την οδηγεί σε συναντήσεις με δημιουργούς, έργα και ιδέες. Με ενδιαφέρον για τη σχέση τέχνης και κοινωνίας, αναζητά τόσο τις ιστορίες πίσω από τη δημιουργία όσο και τις διαφορετικές αναγνώσεις της. Είναι δημιουργός της πρωτοβουλίας Art Beyond Critique, μέσα από την οποία συνδέει την κριτική σκέψη με την επιμελητική πρακτική και τον ανοιχτό διάλογο γύρω από την τέχνη.