67 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – THE LONELIEST MAN IN TOWN

By ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΧΑΤΖΗΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

11 November 2026

Γράφει η Αγγελική Κερπιτσοπούλου

Ο Πιο Μόνος Άνθρωπος στην Πόλη – The Loneliest Man in Town

Σκηνοθεσία / Σενάριο: Tizza Covi, Rainer Frimmel (σενάριο από την Tizza Covi).

Πρωταγωνιστής: Al Cook (πραγματικό όνομα: Alois Koch), διάσημος Αυστριακός μουσικός των μπλουζ.

Διάρκεια: 86 – 87 λεπτά (1 ώρα και 26-27 λεπτά).

Γλώσσα: Γερμανικά

Ο Αλ Κουκ, σε μια μυθοπλαστική εκδοχή του εαυτού του, είναι ένας ηλικιωμένος μουσικός των μπλουζ, ο οποίος εδώ και χρόνια ζει απομονωμένος σε μια πολυκατοικία στη Βιέννη, στην οποία πια είναι και ο μόνος ένοικος. Όμως η ζωή του αλλάζει τελείως όταν η επιθυμία μιας εταιρείας να κατεδαφίσει το κτίριο για την επαναχρησιμοποίησή του τον φέρνει αντιμέτωπο με τον ίδιο του τον εαυτό και το παρελθόν του. Το σπίτι του Αλ είναι ένα ζωντανό αρχείο όχι μόνο της δικής του ζωής, αλλά και μιας ολόκληρης εποχής, που πέρασε για την κοινωνία ίσως, αλλά όχι για τον ίδιο. Το σπίτι, ως σύμβολο μνήμης, τον κρατάει ζωντανό χωρίς ποτέ να του αφήνει το περιθώριο να ζήσει το τώρα.

Τι απομένει όμως από την αίσθηση ότι ανήκουμε κάπου, όταν ο τόπος που συγκρατεί τη ζωή μας κινδυνεύει να χαθεί; Πόσο αξίζει η ζωή ενός ατόμου όταν μια γειτονιά περνάει σε σχέδιο αστικής μεταμόρφωσης;

Αν και δεν είναι αυτή η βασική ιδέα του έργου, στο σύνολό του δημιουργεί εύλογα ερωτήματα αναφορικά με τη σύγχρονη πραγματικότητα στις μεγάλες πόλεις. Η ταινία ακροβατεί ανάμεσα στην ουσιαστική μοναξιά του ήρωα, καθώς σχεδόν όλοι οι άνθρωποί του έχουν φύγει και η εποχή έχει αλλάξει πάρα πολύ, και στην επιτακτική ανάγκη να ζήσει το τώρα.

Δεν γίνεται ποτέ ξεκάθαρο αν αυτή η μοναξιά είναι επιλογή ή του έχει επιβληθεί από τη φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Δίσκοι, βιβλία, φωτογραφίες και κάθε λογής αντικείμενα αρχίζουν να περνάνε σε άλλα χέρια, καθώς ο Αλ ετοιμάζει το σχέδιο της φυγής του.

Κάθε αντικείμενο που δίνει είναι ένα βήμα προς την πραγματοποίηση του ονείρου που είχε εκφράσει χρόνια πριν, αλλά δεν περίμενε ποτέ να συμβεί. Με ρομαντισμό και πολύ χιούμορ, ο Αλ οδηγείται βήμα βήμα προς τον δρόμο που πάντα ήθελε, αλλά ποτέ μέχρι τότε δεν είχε τολμήσει.

Οι Κόβι και Φρίμελ χρησιμοποιούν σταθερά πλάνα για να δώσουν στον θεατή τον χρόνο να παρατηρήσει τη σχέση του Αλ με τα αντικείμενα και τον χώρο του. Το σπίτι και το περιβάλλον του συμμετέχουν ενεργά στην ιστορία και, καθώς σιγά σιγά αδειάζουν, είναι σαν να επιτρέπουν στον Αλ να απελευθερωθεί και μεταφορικά από τα δεσμά του παρελθόντος.

Η εικόνα με διακριτικές φωτιστικές παρεμβάσεις, όπως και η λιγοστή αλλά εύστοχη χρήση διαλόγων, μας επιτρέπει να κρατήσουμε επαφή με τον πρωταγωνιστή και να οικειοποιηθούμε μέχρι κάποιο σημείο την κατάσταση στην οποία βρίσκεται.

Ο Αλ Κουκ μετατρέπει τη δική του παρουσία σε κινηματογραφικό χαρακτήρα και αυτό έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για τη θέαση του έργου, το οποίο αποτελεί έναν συνδυασμό μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ.

Η Μπριγκίτε Μεντούνα, στον ρόλο της Μπριγκίτε, προσφέρει μια ανάσα στη μοναχική πορεία του Αλ και μια απόδειξη ότι υπάρχει παρόν μέσα από το παρελθόν. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες που εμφανίστηκαν στην ταινία, όπως τόνισε η σκηνοθέτιδα Τίτσα Κόβι, δεν είναι ηθοποιοί αλλά κάνουν στην πραγματικότητα τη δουλειά που υποκρίθηκαν, έτσι ώστε να προσδίδεται μεγαλύτερη φυσικότητα και ρεαλισμός στην εικόνα τους.

Ο Πιο Μόνος Άνθρωπος στην Πόλη, αναμφισβήτητα, είναι μια ταινία που θα απολαύσεις όχι μόνο για την εξαίσια μουσική της και το χιούμορ της, αλλά κυρίως για την ανθρώπινη ματιά της.

Γράφει η Αγγελική Κερπιτσοπούλου

Η Αγγελική Κερπιτσοπούλου είναι θεωρητικός της τέχνης και συντάκτρια πολιτισμού. Σπούδασε Θεωρία και Ιστορία της Τέχνης στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη Μουσειολογία και στα Νέα Μέσα και την Ψηφιακή Κουλτούρα. Η αγάπη της για τη μουσική, τις εικαστικές τέχνες, τις εκθέσεις και τον κινηματογράφο τροφοδοτεί τη γραφή της και την οδηγεί σε συναντήσεις με δημιουργούς, έργα και ιδέες. Με ενδιαφέρον για τη σχέση τέχνης και κοινωνίας, αναζητά τόσο τις ιστορίες πίσω από τη δημιουργία όσο και τις διαφορετικές αναγνώσεις της. Είναι δημιουργός της πρωτοβουλίας Art Beyond Critique, μέσα από την οποία συνδέει την κριτική σκέψη με την επιμελητική πρακτική και τον ανοιχτό διάλογο γύρω από την τέχνη.