ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΡΙΣΤΑΚΗ: “ΕΙΜΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΟΤΙ ΟΣΟ ΠΟΛΥΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΚΑΤΙ, «ΧΑΝΕΣΑΙ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ»… ΤΟ ΥΠΕΡΑΝΑΛΥΕΙΣ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙΣ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ…”

4 May 2026

Συνέντευξη: Αγγελική Κερπιτσοπούλου

‘’Ονομάζομαι Αναστασία Χριστάκη, είμαι 40 ετών και είμαι απόφοιτος Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας με ειδίκευση στην Ψυχογλωσσολογία. Ξεκίνησα την επαγγελματική μου πορεία ως καθηγήτρια Γερμανικών, όμως στα 28 μου αποφάσισα να βγω έξω από την αίθουσα διδασκαλίας και να δοκιμάσω τον εαυτό μου σε ένα διαφορετικό περιβάλλον. Έτσι, εργάστηκα σε πολυεθνικές εταιρείες, με στόχο να αποκτήσω ουσιαστική εμπειρία στη λειτουργία και τη διοίκηση επιχειρήσεων.

Αφού πέρασα αρκετά χρόνια στον ιδιωτικό τομέα και απέκτησα πολύτιμες γνώσεις, ένιωσα την ανάγκη να επιστρέψω στον χώρο της εκπαίδευσης, αυτή τη φορά από διοικητική θέση. Τα τελευταία χρόνια εργάζομαι σε προνομιακές σχολές μετεκπαίδευσης ενηλίκων στην Ελβετία, ως μέλος της διοίκησης, με κύριες αρμοδιότητες τη διοίκηση προσωπικού και το process management.

Έχω ζήσει σε διαφορετικές χώρες — στην Αμερική, την Αυστρία, τη Γερμανία και τα τελευταία χρόνια στην πόλη της Βασιλείας στην Ελβετία. Ο κόσμος είναι το σπίτι μου – όπου κι αν βρεθώ, το κάνω δικό μου.

Στον ελεύθερο χρόνο μου μου αρέσει να δημιουργώ και να ασχολούμαι με οτιδήποτε εικαστικό. Το μεγαλύτερό μου πάθος, όμως, είναι η metal μουσική — δεν προλαβαίνει να ανακοινωθεί συναυλία και έχω ήδη κλείσει εισιτήρια, όπου κι αν γίνεται στην Ευρώπη. Με γοητεύουν οι αντιθέσεις στους ανθρώπους και δεν αντέχω τις «επίπεδες» καταστάσεις – είναι μια στάση ζωής που προσπαθώ να μεταφέρω και όλα αυτά τα χρόνια μέσα από τη δουλειά μου στην εκπαίδευση.’’

Πότε και πώς πήρες την απόφαση να φύγεις στο εξωτερικό; Σε ποια μέρη έζησες και για πόσο;

Την πρώτη φορά έφυγα για μεταπτυχιακές σπουδές στη Βιέννη το 2009, έμεινα τρία χρόνια και επέστρεψα στην Ελλάδα όπου ξεκίνησα κατευθείαν να δουλεύω. Κάποια χρόνια μετά, το 2016, ενώ εργαζόμουν για μια πολυεθνική εταιρεία στη Θεσσαλονίκη, το έψαξα λίγο για αντίστοιχες θέσεις μέσα στην ίδια εταιρεία στην Αγγλία και τη Γερμανία. Έλαβα δύο πολύ καλές προσφορές και από τις δύο χώρες, αλλά τελικά επέλεξα να φύγω Γερμανία. Αφού έμεινα δύο χρόνια, η δουλειά μου με έστειλε στην Ελβετία, όπου και μένω μέχρι σήμερα, στην πόλη της Βασιλείας. Το πώς πήρα την απόφαση δεν μπορώ ακριβώς να το απαντήσω· ήταν κάπως δεδομένο ότι η ζωή μου θα συνεχιστεί στο εξωτερικό, μιας και με έχουν μεγαλώσει δύο γονείς που πάντα προωθούσαν τη ζωή στο εξωτερικό και με προέτρεπαν να ανοίξω τα φτερά μου. Σε πολύ μικρή ηλικία, μόλις λίγων μηνών, έπρεπε να φύγουμε με τους γονείς μου για κάποιο διάστημα στην Αμερική λόγω της δουλειάς του πατέρα μου. Οπότε το εξωτερικό από μικρή ηλικία για μένα δεν ήταν κάτι ξένο.

Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετώπισες έξω τόσο τον πρώτο καιρό όσο και μετέπειτα;

Η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισα έξω ήταν σίγουρα η μοναξιά. Ειδικά για κάποιον που φεύγει μόνος του. Υπήρχαν μέρες που για μέρες δεν είχα ακούσει την ίδια μου τη φωνή. Ειδικά τότε, το 2009, που τα social media δεν ήταν τόσο διαδεδομένα όσο σήμερα. Ακόμη και σήμερα όμως η μοναξιά είναι κάτι με το οποίο έρχονται αντιμέτωποι όσοι είναι έξω. Η πραγματική μοναξιά, ακόμη και αν μιλήσεις με έναν φίλο στα social media. Στην ουσία είσαι εσύ και ο εαυτός σου.

Ποιες είναι οι διαφορές που εντόπισες ανάμεσα στις διάφορες κουλτούρες που έχεις ζήσει αναφορικά με την ελληνική κουλτούρα; Υπάρχει, και αν ναι τι, κάτι που σου λείπει;

Μιας και ως ενήλικας έχω μείνει στην Αυστρία, Γερμανία και Ελβετία, έχω εμπειρία με τους γερμανόφωνους πολιτισμούς. Αυτό που σίγουρα εντοπίζω είναι η πιο «κρύα» αντιμετώπιση καταστάσεων και συνανθρώπων. Είναι πιο ψυχρές κουλτούρες, δεν έχουν το συναίσθημα σαν κινητήριο δύναμη στην καθημερινότητά τους, λειτουργούν περισσότερο με τη λογική, κάτι που για να είμαι ειλικρινής, θέλοντας και μη, έχω υιοθετήσει κι εγώ λίγο με τα χρόνια. Δεν θα κρύψω όμως ότι είναι και αυτό που μου λείπει κάποιες φορές, το συναίσθημα και το ταμπεραμέντο. Η ικανότητα να επικοινωνείς χωρίς καν να μιλήσεις. Χαρακτηριστικό που έχουμε εμείς οι Έλληνες και οι υπόλοιποι μεσογειακοί λαοί.

Τι προετοιμασία πρέπει να κάνει κάποιος που επιθυμεί να αλλάξει τη ζωή του και να έρθει να ζήσει έξω;

Αν θέλεις την ειλικρινή μου απάντηση, καμία. Είμαι της άποψης ότι όσο πολυσκέφτεσαι κάτι, «χάνεσαι στη μετάφραση»… το υπεραναλύεις και τελικά καταλήγεις να μην το κάνεις. Παρόλα αυτά σίγουρα υπάρχουν κάποιες κινήσεις που μπορείς να κάνεις. Αν είσαι ήδη σε κάποια εταιρεία στην Ελλάδα που έχει τη δυνατότητα να σε στείλει έξω, κάνε εκεί τις απαραίτητες κινήσεις. Αν όχι, αν απλά θέλεις να πάρεις μια βαλίτσα και να φύγεις, μην το φοβηθείς. Δεν το πιστεύουν οι περισσότεροι αλλά ο άνθρωπος είναι πολύ προσαρμοστικό ον. Όποια δυσκολία και να έρθει στο μέλλον, πάντα βρίσκεται λύση. Ειδικά τώρα με τα social media έχουν γίνει όλα πιο εύκολα. Σχεδόν σε όλες τις χώρες υπάρχουν online κοινότητες Ελλήνων, π.χ. Greeks in Basel κτλ., όπου άλλοι Έλληνες ποστάρουν αν νοικιάζουν κάποιο σπίτι, αν προσφέρουν δουλειά κτλ. Βοηθάει πολύ αν έχεις ήδη ψαχτεί σε αυτό το κομμάτι. Όσον αφορά τώρα τη γλώσσα, θεωρώ αν κάποιος μιλάει Αγγλικά αρκεί σε πρώτη φάση. Εδώ στη Βασιλεία για παράδειγμα (εξαρτάται βέβαια και το επάγγελμα) δεν είναι καθόλου απαραίτητο να μιλάς Γερμανικά. Γνωρίζω κόσμο σε πολύ υψηλές θέσεις και χρόνια στην Ελβετία και ακόμη δεν μιλάνε Γερμανικά.

Πόσο διαφορετική είναι η καθημερινότητα στο εξωτερικό τόσο από άποψη διασκέδασης όσο και από άποψη γραφειοκρατίας και καθημερινότητας;

Πολύ! Η μέρα με τη νύχτα. Μιλώντας τουλάχιστον για τη Βασιλεία που μένω τώρα. Η ζωή είναι τρομερά ήρεμη. Δεν έχει μποτιλιαρίσματα, καυσαέριο, φωνές, κόρνες. Ο κόσμος δεν είναι fan του αυτοκινήτου, πάει παντού με τα ΜΜΜ, τα οποία βέβαια έρχονται και ακριβώς στην ώρα τους, είτε με το ποδήλατο. Για να καταλάβεις, ενώ στην Ελλάδα το χέρι μου ήταν κολλημένο σε ένα τιμόνι και αγαπώ πολύ την οδήγηση, ζώντας εδώ, στα 40 μου πλέον, δεν έχω αυτοκίνητο και πάω παντού με ποδήλατο. Η διασκέδαση επίσης είναι πολύ διαφορετική, και αν με ρωτάς, πολύ πιο ποιοτική. Δεν θα βρεις τα άπειρα μπαρ και κλαμπ. Δεν είναι στην κουλτούρα του Ελβετού. Ο κόσμος περνάει την ώρα του, ειδικά το καλοκαίρι, στο ποτάμι ή σε κάποιο πάρκο με φίλους, κιθάρες, μουσική και ένα μπουκάλι κρασί που αγόρασε από το σούπερ μάρκετ, σε κάποιο ωραίο εστιατόριο, σε κάποιο μουσείο τέχνης ή κάποια θεατρική παράσταση. Όσον αφορά τη γραφειοκρατία – έχει και εδώ αρκετή. Αλλά όλα είναι πολύ οργανωμένα. Βέβαια να πω, πως ο κόσμος εδώ δεν γκρινιάζει εύκολα. Αν ένα χαρτί χρειάζεται τέσσερις εβδομάδες να βγει, ο Ελβετός δεν θα φέρει αντίρρηση, δεν θα αγανακτήσει. Θα περιμένει όπως του είπαν. Πραγματικά στα σούπερ μάρκετ μπορεί η ουρά στο ταμείο να είναι τεράστια… Δεν θα δεις κανέναν με κατεβασμένα μούτρα. Απλά περιμένουν και μπορεί και να τους δεις να πιάνουν και κουβέντα και να γελάνε μεταξύ τους.

Από Έλληνες που έχεις συναντήσει στο εξωτερικό, ποιος ήταν ο κύριος λόγος φυγής τους από την Ελλάδα και πόσο ικανοποιήθηκαν τα αιτήματά τους μέσα στον χρόνο;

Υπάρχουν δύο κατηγορίες κατ’ εμέ. Αυτοί που φεύγουν μόνο λόγω του οικονομικού, για να βγάλουν χρήματα και αυτοί που ο βασικός λόγος είναι η ζωή και το mentality στην Ελλάδα. Οι πρώτοι βάσει της εμπειρίας μου δεν καταφέρνουν εν τέλει να μείνουν στο εξωτερικό. Ναι μεν βγάζουν τα χρήματα που είχαν σκοπό να βγάλουν αλλά μετά από χρόνια επιστρέφουν πίσω. Οι δεύτεροι ενσωματώνονται καλύτερα στο εξωτερικό γιατί αυτό που ουσιαστικά ζητούσαν ήταν η ηρεμία και η οργάνωση και σε δεύτερο βαθμό τα χρήματα. Αυτοί είναι και που μένουν για πάντα έξω και δεν επιστρέφουν πίσω.

Πες κάτι από Ελλάδα που σου λείπει πραγματικά και πώς το καλύπτεις;

Μου λείπουν φυσικά οι γονείς μου πολύ αλλά επικοινωνούμε καθημερινά. Όπως είπα πλέον με τα social όλα είναι πολύ πιο εύκολα. Μου λείπει επίσης η ελληνική γλώσσα, η ελληνική κουζίνα, το ταμπεραμέντο και το χιούμορ. Κρατάω γι’ αυτόν τον λόγο όμως τον μικρόκοσμό μου έντονα ελληνικό. Μαγειρεύω καθημερινά τα ελληνικά φαγητά για να μου θυμίζει το σπίτι, έχω στον κύκλο μου κατά βάση Έλληνες και άλλους «Μεσόγειους» και προσπαθώ μέχρι και σήμερα να τηρώ τα ελληνικά έθιμα, να φτιάχνω Μάρτη, να κάνω τσουρέκια το Πάσχα και άλλα τέτοια έθιμα που έμαθα από το σπίτι.

Δώσε τρεις συμβουλές σε όσους σκέφτονται να κάνουν το βήμα προς το εξωτερικό που εσένα σε βοήθησαν.

Αν πραγματικά το θέλουν θα πω αυτό που είπα και νωρίτερα, να μην το υπεραναλύσουν. Στο τέλος της μέρας ό,τι αναγκαστούν να αντιμετωπίσουν θα το καταφέρουν – όσο κλισέ και αν ακούγεται. Δεύτερον να είναι προσεκτικοί με όσα άτομα γνωρίσουν στην προσπάθειά τους να φύγουν στο εξωτερικό. Υπάρχουν δυστυχώς πολλοί που θα τους τάξουν λαγούς με πετραχήλια και ίσως προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν την ανάγκη τους για μια νέα αρχή. Τέλος, μην από αγανάκτηση με την ελληνική καθημερινότητα αποξενωθούν από την ελληνική τους ταυτότητα. Η ελληνική παιδεία και κουλτούρα κουβαλούν σημαντικές αξίες και αρχές – όπως η φιλοξενία, η προσαρμοστικότητα και η ανθρώπινη επαφή – που δεν θα έπρεπε να ξεχνάμε. Ακόμα και αν ζούμε μακριά από την Ελλάδα, αυτά είναι στοιχεία που αξίζει να διατηρούμε. Έχω γνωρίσει αρκετούς που, στην προσπάθειά τους να την αποποιηθούν, μετά από χρόνια υιοθετούν μια «μάσκα» Ελβετού, Γερμανού ή οποιασδήποτε άλλης κουλτούρας – αλλά όχι τη δική τους.

Ευχαριστώ ολόψυχα,

Αγγελική Κερπιτσοπούλου

INTERVIEW WITH ANASTASIA CHRISTAKI: “I BELIEVE THAT THE MORE YOU OVERTHINK SOMETHING, THE MORE YOU GET ‘LOST IN TRANSLATION’… YOU OVERANALYZE IT AND IN THE END YOU END UP NOT DOING IT…”

“My name is Anastasia Christaki, I am 40 years old, and I hold a degree in German Language and Literature with a specialization in Psycholinguistics. I began my professional career as a German language teacher, but at the age of 28 I decided to step out of the classroom and challenge myself in a different environment. I then worked in multinational companies, aiming to gain substantial experience in business operations and management.

After several years in the private sector, where I acquired valuable knowledge, I felt the need to return to the field of education, this time in a managerial role. For the past years, I have been working in private adult education institutes in Switzerland as a member of management, with key responsibilities in personnel administration and process management.

I have lived in different countries — the United States, Austria, Germany, and for the past years in the city of Basel in Switzerland. The world is my home — wherever I am, I make it my own.

In my free time, I enjoy creating and engaging in anything artistic. My biggest passion, however, is metal music — I don’t even wait for concerts to be announced before I’ve already booked tickets, wherever they may take place in Europe. I am fascinated by contrasts in people and I cannot stand ‘flat’ or shallow situations — this is a way of life that I try to carry through my work in education as well.”

When and how did you decide to move abroad? In which places have you lived and for how long?

The first time I left was for postgraduate studies in Vienna in 2009. I stayed for three years and then returned to Greece, where I immediately started working. A few years later, in 2016, while I was working for a multinational company in Thessaloniki, I explored similar positions within the same company in England and Germany. I received two very good offers from both countries, but I ultimately chose Germany.

After staying there for two years, my job transferred me to Switzerland, where I live to this day, in the city of Basel. I cannot exactly explain how I made the decision; it was somehow assumed that my life would continue abroad, as I was raised by two parents who always encouraged living abroad and pushed me to spread my wings.

At a very young age, just a few months old, we had to move to the United States for a period due to my father’s work. So from an early age, living abroad was never something unfamiliar to me.

What were the biggest difficulties you faced abroad, both at the beginning and later on?

The biggest difficulty I faced abroad was definitely loneliness. Especially for someone who moves alone. There were days when I didn’t hear my own voice for days. Especially back in 2009, when social media was not as widespread as it is today.

Even now, loneliness is something that people abroad still face. Real loneliness, even if you speak with a friend on social media — in essence, it is you and yourself.

What differences have you noticed between the cultures you’ve lived in and Greek culture? Is there anything you miss?

Since I have lived as an adult in Austria, Germany, and Switzerland, I have experience with German-speaking cultures. What I definitely notice is a more “cold” approach to situations and to people. These are more emotionally restrained cultures; emotion is not a driving force in their daily lives. They operate more through logic, something I have inevitably adopted to some extent over the years. However, I won’t hide that this is also what I sometimes miss — emotion and temperament. The ability to communicate even without speaking. A characteristic we Greeks and other Mediterranean peoples have.

What preparation should someone make if they want to move abroad?

If you want my honest opinion: none. I believe that the more you overthink something, the more you get “lost in translation” — you overanalyze it and end up not doing it.

However, there are certainly some steps you can take. If you already work in a company in Greece that can transfer you abroad, pursue that opportunity. If not, and you simply want to take a suitcase and leave, don’t be afraid.

Many people don’t believe it, but humans are highly adaptable. Whatever difficulty arises, there is always a solution. Especially now with social media, everything has become easier. In almost every country there are online Greek communities (e.g. Greeks in Basel), where people post about housing, jobs, etc.

Regarding language, I believe English is enough at first. For example, here in Basel (depending on the profession), speaking German is not always necessary. I know people in very high positions who have been in Switzerland for years and still do not speak German.

How different is everyday life abroad in terms of entertainment, bureaucracy, and daily routine?

Very different — like night and day. At least speaking about Basel where I live now. Life is extremely calm. There is no traffic, no pollution, no shouting or honking.

People don’t rely on cars much; they use public transport, which is always on time, or bicycles. For example, although I used to love driving in Greece, I now don’t even own a car and get everywhere by bike.

Entertainment is also different — and, in my opinion, much more qualitative. You won’t find endless bars and clubs. That is not part of Swiss culture. People spend time in the summer by the river or in parks with friends, music, or a bottle of wine, in restaurants, museums, or theaters. As for bureaucracy — it exists, but everything is very organized. People don’t complain much. If a document takes four weeks to be issued, they simply wait. Even in supermarkets, even if the queue is long, no one looks annoyed — people wait calmly, sometimes even chatting and laughing.

Why do Greeks you’ve met abroad leave Greece, and are their expectations met?

There are two categories in my opinion. Those who leave purely for financial reasons, and those who leave because of lifestyle and mentality.

The first category, in my experience, usually does not stay abroad permanently. They earn the money they aimed for and eventually return to Greece.

The second category integrates better because what they truly seek is peace and organization, and money comes second. These are the people who usually stay abroad permanently.

What do you miss from Greece and how do you deal with it?

Of course I miss my parents very much, but we communicate daily. Social media makes everything easier.

I also miss the Greek language, cuisine, temperament, and humor. That’s why I maintain a very “Greek” environment around me. I cook Greek food daily, I have mostly Greek and Mediterranean friends, and I continue to follow Greek traditions — making the “Martis” bracelet, baking tsoureki at Easter, and so on.

Three pieces of advice for those thinking of moving abroad?

First, as I said before, don’t overthink it. In the end, whatever you face, you will manage it.

Second, be careful with people you meet when planning your move. Unfortunately, some may take advantage of your situation.

Finally, don’t lose your Greek identity out of frustration with everyday life in Greece. Greek culture carries important values such as hospitality, adaptability, and human connection. Even if we live abroad, these are qualities worth preserving.

I have met many people who, in trying to abandon their identity, eventually adopt a “mask” of being Swiss, German, or something else — but not their own.

Sincerely,
Angeliki Kerpitsopoulou

Συνέντευξη:Αγγελική Κερπιτσοπούλου

Η Αγγελική Κερπιτσόπουλου σπούδασε Θεωρία και Ιστορία της Τέχνης στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και συνέχισε με μεταπτυχιακά στη Μουσειολογία και στα Νέα Μέσα.

Την γοητεύει ο τρόπος που η τέχνη ανοίγει δρόμους επικοινωνίας και δημιουργεί συνδέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους.

Εκτός από την αρθρογραφία της για τον πολιτισμό και τη δημιουργικότητα, έχει αναπτύξει και την προσέγγιση Art Beyond Critique, μια προσωπική πρακτική που προάγει την εμπειρία της τέχνης πέρα από την κριτική, με έμφαση στην έμπνευση και τη φαντασία.