ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΡΑΦΑΕΛΑ ΚΟΝΙΔΗ: ” Η ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΔΙΝΕΙ ΧΩΡΟ ΣΤΗΝ ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΓΝΩΣΗ”
Συνέντευξη : Κατερίνα Χατζηκωνσταντίνου
Υπάρχουν παραστάσεις που δεν ζητούν απλώς να τις παρακολουθήσεις, αλλά να τις αντέξεις. Το «Είσαι Μουσική» ανήκει σε αυτή την κατηγορία: ένας θεατρικός μονόλογος που ακροβατεί ανάμεσα στη μνήμη και το τραύμα, στη σιωπή και την έκρηξη, εκεί όπου τα λόγια συχνά αποδεικνύονται ανεπαρκή.Στο κέντρο αυτής της εμπειρίας, η Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη σηκώνει μόνη της το βάρος μιας αφήγησης βαθιά ανθρώπινης. Ερμηνεύοντας μια νέα γυναίκα που επιστρέφει στις πιο ευάλωτες στιγμές της παιδικής της ηλικίας, αναμετριέται με τη σχέση μητέρας και κόρης, με τα αόρατα τραύματα της οικογένειας και με τη δύναμη της μουσικής να λέει όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Με αφορμή τη μοναδική παράσταση στη Θεσσαλονίκη, συνομιλούμε μαζί της για τα όρια της ερμηνείας, τη σιωπή επί σκηνής και εκείνα τα κομμάτια του εαυτού που φωτίζονται μόνο μέσα από το θέατρο.
Στον μονόλογο «Είσαι Μουσική» καλείστε να σταθείτε μόνη επί σκηνής, κρατώντας έναν ολόκληρο κόσμο μνήμης και συναισθήματος. Είναι αυτή η μοναξιά ελευθερία ή ένα είδος έκθεσης χωρίς δίχτυ ασφαλείας;
Υπάρχει ελευθερία εξαιτίας των πολύ συγκεκριμένων οδηγιών και επιλογών με δίχτυ ασφαλείας την ίδια την ιστορία και τις συνθήκες μέσα στις οποίες αυτή θα ανθίσει. Εξάλλου, όταν στην συνεργασία και την δουλειά που έχει προηγηθεί, έχει μελετήσει κανείς αυτόν τον κόσμο και του έχει δώσει τον χώρο να υπάρξει επί σκηνής τότε, ακόμη κι αν ο ηθοποιός είναι ένας, μοναξιά δεν υπάρχει.
Η ηρωίδα αφηγείται μια παιδική εμπειρία τραύματος μέσα από την ενήλικη ματιά της. Πώς ισορροπείτε ερμηνευτικά ανάμεσα στην αθωότητα και την επίγνωση χωρίς να «προδώσετε» καμία από τις δύο;
Η επίγνωση δίνει χώρο στην αθωότητα να υπάρξει προκειμένου να γίνει γνώση. Η ηρωίδα, προσπαθεί να θυμηθεί και να καταλάβει.
Η μουσική στο έργο δεν λειτουργεί απλώς ως στοιχείο αλλά ως γλώσσα επιβίωσης. Για εσάς, ως ηθοποιό, τι είναι αυτό που «λέγεται» στη σκηνή όταν τα λόγια σταματούν;
Η μουσική στο έργο λειτουργεί σαν γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ μητέρας και κόρης. Εξασφαλίζει και στις δύο, τον χώρο που χρειάζονται.
Το θέμα της νευρική ανορεξίας αγγίζει μια πολύ ευαίσθητη πραγματικότητα. Πώς προσεγγίσατε αυτό το υλικό με σεβασμό αλλά χωρίς να χάσετε τη σκηνική του δύναμη;
Ακολουθώντας τον δρόμο του κειμένου χωρίς να υπάρχει η ανάγκη μιας συνεχούς σκληρής ρεαλιστικής απεικόνισης και με οδηγό την ευαισθησία και την ενσυναίσθηση της ίδιας της ηρωίδας που βίωσε όσα βίωσε ως παιδί.
Οι κριτικές μιλούν για ένα «επικίνδυνα τεντωμένο σκοινί» πάνω στο οποίο βαδίζετε ερμηνευτικά. Υπήρξαν στιγμές στις πρόβες ή στις παραστάσεις που νιώσατε ότι αυτό το σκοινί πραγματικά κινδυνεύει να σπάσει;
Τί όμορφη η εικόνα του σκοινοβάτη. Τι όμορφο σχόλιο.Πράγματι οι ισορροπίες είναι λεπτές και καθόλη την διάρκεια των προβών η αγωνία μας και τα ερωτήματα ήταν πάνω σε αυτές τις ισορροπίες. Όμως ταυτόχρονα δεν βρέθηκαν τυχαία, αναπήδησαν σαν ιδανικές πια επιλογές για την δημιουργία του συγκεκριμένου κόσμου. Για αυτό μάλλον και δημιουργείται αυτή η αίσθηση επειδή εμπεριέχει το ακριβώς αντίθετό της, ένα στέρεο έδαφος.
Η σχέση μητέρας–κόρης στο έργο είναι βαθιά αντιφατική: αγάπη, πόνος, εξάρτηση, απώλεια. Τι κρατάτε εσείς προσωπικά από αυτή τη σχέση μετά από κάθε παράσταση;
Η παράσταση, αφήνει μια ζεστασιά μέσα μου, ίσως γιατί αυτό το ταξίδι, είναι ένα ταξίδι απελευθέρωσης, φροντίδας του παιδιού μέσα μας, ένα ταξίδι αυτογνωσίας.
Συνεργάζεστε με τη σκηνοθέτρια Σοφία Φυτιάνου σε ένα υλικό έντονα συναισθηματικό και απαιτητικό. Ποια ήταν η βασική κατεύθυνση που σας έδωσε και τι ήταν αυτό που σας ζήτησε να «αφήσετε πίσω» ως ηθοποιός;
Η Σοφία έχοντας στο μυαλό της πολύ καθαρά τα μέσα που θα χρησιμοποιούνταν και τον σκηνικό χώρο της παράστασης μέσω των αυτοσχεδιασμών με οδήγησε σιγά σιγά να ανακαλύψω την διαδρομή της ηρωίδας επιλέγοντας κάθε φορά το χρήσιμο και απορρίπτοντας το περιττό. Μία από τις πιο βασικές κατεύθυνσεις αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο ζωντανεύουν τα πρόσωπα μέσα από την μνήμη καθώς και το πώς θα αποτυπώνονται οι δύο ηλικίες της ηρωίδας μέσα στην παράσταση.Ως ηθοποιός νομίζω πως κλήθηκα να υπηρετήσω κάτι που απαιτούσε και απαιτεί φοβερό δώσιμο και συγκέντρωση. Και ευτυχώς και εγώ ήμουν διαθέσιμη και οι συνθήκες ήταν τέτοιες ωστέ να συμβεί. Κι αυτή η συνεργασία μου έδωσε μεγάλη χαρά.
Κοιτώντας συνολικά τη μέχρι τώρα πορεία σας, αισθάνεστε ότι ρόλοι όπως αυτός σας μεταμορφώνουν ή απλώς αποκαλύπτουν κομμάτια που ήδη υπάρχουν μέσα σας;
Με μεταμορφώνουν, μου αποκαλύπτονται και με αποκαλύπτουν. Πρόκειται μάλλον, για έναν ανοιχτό διάλογο.
Σε έναν κόσμο που συχνά βιάζεται να εξηγήσει τα πάντα, το «Είσαι Μουσική» επιλέγει να σταθεί εκεί όπου η εξήγηση σταματά και αρχίζει το βίωμα. Και η Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, με μια ερμηνεία που ισορροπεί ανάμεσα στη δύναμη και την ευθραυστότητα, μας υπενθυμίζει πως κάποιες ιστορίες δεν λέγονται για να λυθούν, αλλά για να ακουστούν.Ίσως τελικά η μουσική —όπως και το θέατρο— να μην έρχεται για να απαντήσει, αλλά για να μας φέρει λίγο πιο κοντά σε όσα δεν τολμάμε να πούμε. Και σε αυτή τη σιωπηλή, αλλά βαθιά ανθρώπινη περιοχή, είναι που γεννιέται η αληθινή συγκίνηση.
Συνέντευξη : Κατερίνα Χατζηκωνσταντίνου / Αρχισυντάκτρια
Ακολουθήστε μας
Καθώς και κανάλι στο youtube: : https://www.youtube.com/@thessculture-b4p με ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις αλλά και ποικίλα αφιερώματα.
