ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ ΠΟΡΓΙΑΖΗ: “ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΔΙΝΩ ΧΩΡΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΥΝ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥΣ”.
Συνέντευξη : Κατερίνα Χατζηκωνσταντίνου
Το σώμα θυμάται πριν ακόμη μιλήσει. Κουβαλά ίχνη, μνήμες, τραύματα και σημάδια που δεν φαίνονται πάντα, αλλά καθορίζουν τον τρόπο που υπάρχουμε μέσα στον κόσμο. Με το «BIRTHMARK: A dance play», ο Μιχάλης Ποργιάζης και η ομάδα Choreology επιχειρούν να μετατρέψουν αυτή την αόρατη εμπειρία σε σκηνική πράξη.
Συνδυάζοντας street dance, σύγχρονο χορό και θεατρικά στοιχεία, 23 καλλιτέχνες δημιουργούν ένα πολυφωνικό σύμπαν γύρω από την έννοια του «σημαδιού εκ γενετής» — εκεί όπου η ταυτότητα, η μνήμη και η κοινωνική επιβολή συναντιούνται πάνω στο σώμα.Με αφορμή τις παραστάσεις στο Θέατρο Τεχνών, συνομιλούμε με τον Μιχάλη Ποργιάζη για τη γλώσσα της κίνησης, τη συλλογική δημιουργία και τη δύναμη του χορού να αφηγείται όσα δύσκολα χωρούν στις λέξεις.
Το «σημάδι» στο BIRTHMARK μοιάζει να είναι ταυτόχρονα προσωπικό και συλλογικό. Πότε ένα ίχνος γίνεται ταυτότητα και πότε βάρος;
Αυτό έγγειται στο κατά πόσο και πότε είναι έτοιμος ο εκάστοτε άνθρωπος να το αποδεχθεί. Η αποδοχή σηματοδοτεί ότι το «ίχνος» αυτό γίνεται πλέον κομμάτι της ταυτότητας σου. Όσο το αφήνεις να σε ορίζει χωρίς να το αποδέχεσαι δεν μπορεί παρά να είναι βάρος.
Ως καλλιτεχνικός διευθυντής, πώς μετατρέπετε μια αφηρημένη έννοια όπως το «σημάδι εκ γενετής» σε μια συγκεκριμένη σκηνική γλώσσα;
Αυτό είναι πάντα η πρόκληση για εμένα. Έχω προσπαθήσει να δώσω στο θέμα αυτό διάφορες πτυχές, όρια, εκφάνσεις που με βοηθούν στο να μπορέσω να στήσω μια παράσταση με τομείς αλλά και ροή.
Η συνύπαρξη street dance και σύγχρονου χορού δεν είναι αυτονόητη. Για εσάς αυτή η μίξη είναι αισθητική επιλογή ή ανάγκη έκφρασης της ίδιας της θεματικής;
Η μίξη του street dance και του σύγχρονου χορού έγινε αρχικά γιατί θεωρώ ότι οι χορευτές πάντα έχουν να πουν κάτι με το σώμα τους, ασχέτως του είδους του χορού τους. Ήταν και είναι συνειδητή επιλογή, ασχέτως της θεματικής της κάθε παράστασης.
Με 23 καλλιτέχνες επί σκηνής, πώς οργανώνεται η ισορροπία ανάμεσα στη δομή και τον αυτοσχεδιασμό; Υπάρχει χώρος για προσωπική φωνή μέσα σε ένα τόσο μεγάλο σύνολο;
Είμαι της γνώμης ότι μια χοροθεατρική παράσταση πρέπει να εμπεριέχει και τα δύο. Δραματουργικά, πάντα θα χρειάζονται στιγμές που θα βρίσκεται επί σκηνής ένα άτομο αλλά και στιγμές που θα βρίσκονται επί σκηνής 15 άτομα. Ωστόσο, για να απαντηθεί και η ερώτηση, προσπαθώ να δίνω χώρο σε όλους για να πουν τη δική τους ιστορία με το σώμα τους.
Η παράσταση ακολουθεί μια πορεία «πριν, κατά τη διάρκεια και μετά» τη γέννηση του σημαδιού. Πόσο αφηγηματική είναι τελικά η δουλειά σας και πόσο αφήνετε το κοινό να δημιουργήσει τη δική του αφήγηση;
Υπάρχει σίγουρα μια ροή και μία εξέλιξη κατά τη διάρκεια της παράστασης, ωστόσο σε κάθε ενότητα υπάρχει η ελευθερία ώστε το κοινό να διαμορφώσει τη δική του άποψη.
Μετά από συνεχόμενα sold out, η επιστροφή με νέα παραγωγή κουβαλά και μια προσδοκία. Σας επηρεάζει αυτό δημιουργικά ή λειτουργεί ως πίεση;
Προσπαθώ να ακούσω τι θέλει να πει η ψυχή μου και οι ψυχές όσων εμπλέκονται στην παράσταση. Σίγουρα και θέλω να πάει καλά η παράσταση, να γεμίσει το θέατρο, αλλά δεν είναι μια σκέψη που με επηρεάζει κατά τη διαδικασία του στησίματος, των προβών κλπ.
Ως δημιουργός που κινείται ανάμεσα στον χορό και το θέατρο, τι είναι αυτό που σας ενδιαφέρει περισσότερο: η εικόνα, η κίνηση ή η δραματουργία;
Το περισσότερο μέρος της επαγγελματικής μου ζωής είμαι χορευτής, χορογράφος και δάσκαλος χορού. Τα τελευταία χρόνια μπαίνω στα νερά του χοροθεάτρου με πολλή προσοχή και σεβασμό. Με αφορά κατά βάση η δραματουργία μέσω της κίνησης, το να συνδέσω διαφορετικά είδη χορού κάτω από την ίδια θεματική και το αποτέλεσμα να μην φαίνεται ξένο ή ασύνδετο στον θεατή, είτε έχει σχέση με τον χορό είτε όχι.
Αν το «σημάδι» της παράστασης μπορούσε να αποτυπωθεί όχι στο σώμα αλλά στη μνήμη του θεατή, ποιο θα θέλατε να είναι αυτό;
Θα ήθελα να βάλω τον θεατή σε σκέψη. Να δει μέσα από τους χορευτές τον εαυτό του, να προβληματιστεί.
Το «BIRTHMARK» δεν μοιάζει να αναζητά εύκολες απαντήσεις. Αντίθετα, αφήνει το σώμα να μιλήσει εκεί όπου ο λόγος συχνά αποτυγχάνει. Και ίσως ακριβώς σε αυτή τη σιωπηλή ένταση να βρίσκεται η δύναμή του.
Ο Μιχάλης Ποργιάζης και η ομάδα Choreology δεν παρουσιάζουν απλώς μια χορευτική παράσταση· δημιουργούν μια εμπειρία που κινείται ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό, στο ορατό και το αθέατο. Ένα σκηνικό αποτύπωμα που συνεχίζει να υπάρχει ακόμη κι όταν τα φώτα σβήσουν.
Συνέντευξη : Κατερίνα Χατζηκωνσταντίνου / Αρχισυντάκτρια
Ακολουθήστε μας
Καθώς και κανάλι στο youtube: : https://www.youtube.com/@thessculture-b4p με ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις αλλά και ποικίλα αφιερώματα.
